* ( وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ) * ، آخر آيه كه مصدر است ب * ( الله لا إِله ) * تا * ( الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ) * است ، به علاوه ممكن است بگوئيم كه اين حديث مجمل است بلكه بعيد است كه به اين نحو صادر از معصوم شده باشد ، كه اول فرموده باشند * ( وَلا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِه إِلَّا بِما شاءَ ) * و آخرها * ( وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ) * . بلكه مناسب اين بود كه اگر مراد تحديد آية الكرسى يا آيه بوده باشد اول كلام مصدر شود به اول آيه ، به اين نحو * ( الله لا إِله إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ ) * و آخرها * ( وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ) * ، يا فرموده باشند آية الكرسي آخرها * ( وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ) * ، بلكه مناسب بنابر قول به امتداد آية الكرسى الى * ( خالِدُونَ ) * اين بود كه فرموده باشند و آخرها * ( خالِدُونَ ) * و اين ظاهر است ، پس مطلقا اعتماد در اين در حكم به امتداد آية الكرسى الى * ( خالِدُونَ ) * نمىتوان نمود ، چنانچه وجه آن به تأمل در آنچه مذكور شد ظاهر مىشود . و أما جواب از حديث آخر يعنى حديث مروى در كتاب دعاى از كافى ، پس مىگوئيم : لفظ الى آخرها نه به جهت آن است كه مذكور شد بلكه به جهت رفع توهم اكتفاء به لفظ آية الكرسى است ، به اين نحو أجير نفسي و مالى و ولدي و أهلي و داري و كل ما هو مني بآية الكرسي ، يعنى اگر لفظ الى آخرها مذكور نبود توهم اين مىشد كه مراد اين باشد كه به اين نحو تلاوت نمايد پس فائده لفظ الى آخرها رفع توهم ارادهء اين معنى است و اين كه مراد اين است كه به اين نحو تلاوت نمايد : أجير نفسي و مالي و ولدي و أهلي و داري و كل ما هو منى باللَّه * ( لا إِله إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُه سِنَةٌ وَلا نَوْمٌ ) * الى آخر الاية . مجملا فائده لفظ الى آخرها چنان كه ممكن است آن بوده باشد كه در وجه استدلال مذكور شد ممكن است اين بوده باشد كه در اين مقام مذكور